Hoe langer ik als kunstenaar werk, hoe meer alles wat ik zie verandert in een potentieel kunstwerk. Wanneer ik door het bos loop, wordt elk blaadje of sprietje gescand op potentie voor een afdruk. Een vorm. Een structuur. Hoe lopen de lijnen? Onder de douche bekijk ik mijn benen van bovenaf. Een interessant verkort beeld. De lege eierdozen op het aanrecht die ik spaarde voor mijn schoonzusje worden toch versnipperd voor een papierpulp experiment (sorry!). De wc rollen in de wc zijn in mijn hoofd al kleine sculpturen aan het worden. Alle eikenbomen worden standaard gecheckt op galappels, voor galappelinkt. En tijdens een boswandeling word ik stiekem afgeleid door losse stukken boomwortels op het pad, terwijl ik met iemand in gesprek ben. Gelukkig meestal met mezelf. Altijd die snelle afweging of iets kunstpotentie heeft. Mijn hele manier van kijken naar de wereld om me heen is afgestemd op het spelen met en maken van (nieuw) beeld. 

Om gek van te worden soms. Al is het kunstenaarschap misschien ook wel het allergeschiktste beroep voor een stevige beroepsdeformatie.