We gaan op visite bij een buurvrouw. Ze is al best oud. Ouder dan opa Oehoe en opa en oma zelfs. Ik ben een klein beetje zenuwachtig. Met onze levendige meiden op echte zondagmiddagvisite.

Maar ze gedragen zich buitengewoon keurig. Spreken netjes met ‘u’ en ‘mevrouw’ en zeggen ‘dankuwel’. Jacob en ik kijken elkaar af en toe even ongelovig aan. Zijn dit onze kinderen? Wie heeft ze dit geleerd? ‘U heeft echt een heel sjiek huis mevrouw,’ zegt Meike vol bewondering.

Er komt ook een bevriend echtpaar van de buurvrouw op visite. Ineens zie ik Meike haar ogen wijd open sperren. Ze kijkt steeds weer van de handen van de mevrouw, naar het gezicht van de mevrouw, naar de echtgenoot van de mevrouw en weer terug naar de handen. Ze vergeet even beleefd geduldig te zijn en onderbreekt het gesprek. ‘Mevrouw! Mevrouw! Mevrouw! (herhaling…) Bent u met …(ze telt het nog even na) víer mannen getrouwd?!’ vraagt ze vol ongeloof. Ondertussen even voorzichtig naar meneer op de bank kijkend. Zou híj dat wel weten?

Ze wordt gerustgesteld. Het zijn wel mooie gouden ringen, maar geen trouwringen. Wij zijn ook gerustgesteld. Het is toch echt nog steeds onze Meike.