De bakfiets fietst niet. Onhandig, maar gelukkig is Meike nog een dagje thuis. Ik besluit wel nog even te gaan oefenen met Meike op haar eigen fiets. Maandag moeten we tenslotte wel op school kunnen komen. Zonder ongelukken. Kunnen fietsen en verkeersinzicht zijn twee heel verschillende dingen.

Omdat Janne ook wil fietsen, op haar stoere fiets met zijwieltjes, ga ik lopend naast Janne mee. Ik maak een vage afspraak met Meike dat ze moet stoppen wanneer ze me niet meer kan zien. Dat was iets te vaag. Want als je denkt de weg terug naar huis te weten, dan fiets je toch gewoon lekker door naar huis?

Ik zie en hoor Meike al een poosje niet meer. Ze staat ook nergens meer op een hoekje te wachten. Hoe dichter ik bij ons huis kom, hoe zenuwachtiger ik word. En hoe harder ik roep. Zo goed ken ik de buurt nog niet. En Meike vast ook niet. Bij ons huis aangekomen ren ik aardig in paniek de tuin in.

Geen fiets. Geen laarzen op de mat. Geen jas op de keukenvloer. Snel weer naar buiten. Ik dump Janne bij de overbuurvrouw, en inmiddels zijn er al een aantal voorbijgangers op zoek naar een meisje van vijf. Met een roze jas. Op een roze fiets. En veel klitten in haar haar (je moet je ergens onderscheiden).

Terwijl ik net bij de bakker informeer, zie ik heel in de verte wat mensen voor ons huis staan. En iets roze-achtigs. Ik ren op die roze vlek af. Een roze jas.  Een roze fiets. Veel klitten in haar haar. Ze is het echt. Mijn oudste dochter. Met een grote grijns op haar gezicht.

‘Ik heb aan die meneer uitgelegd dat ik bij de eekhoorntjes woon! En bij Dolly de duif!’ roept ze vanuit de verte. Die aardige meneer had meegeholpen met zoeken op zijn fiets. Twee meezoekende hardloopsters hadden haar gevonden. Ze had ergens een verkeerde afslag genomen. Ofzo.

Ik wist toen ik met Jacob trouwde dat er altijd avontuur zou zijn in ons leven. Zèlfs in een suf dorp op de Veluwe dus.

Mijn tweede trainingsrondje voor de 10 km heb ik wel gehad vandaag.