Ik maak regelmatig sushi. Handig van te voren te maken, op alle tijdstippen te eten en iedereen blij. Met standaard hoeveelheden maak ik dan een lading voor 2 avonden. Ik hoef er inmiddels niet meer over na te denken. Alles gaat op de automatische piloot. Behalve als je dus een nieuw fornuis hebt en ineens op inductie kookt. De rijst bleek niet gaar. In ieder geval de bovenste helft. Dus ik deed er wat kokend water bij, roerde het goed door, liet het nog een paar minuutjes koken en netjes weer een kwartiertje nastomen. Toen bleek alles gaar. Heel gaar. Zegmaar papgaar.

Ik besloot het niet weg te gooien. Opvoeden is je kinderen ook leren dat soms iets kan mislukken. Dat je dan opnieuw kunt beginnen, maar dat je het er ook gewoon mee kunt doen. Met het imperfecte resultaat. En soms ontstaan de meest spectaculaire resultaten juist uit die foutjes. Omarm de imperfectie.

Het werd twee dagen sappige sushi. Juicy sushi. Of zoiets. Het was in ieder geval weer een heel nieuwe eetervaring.