Meike is een superheld. Ze rent en springt door het huis. Ze gaat op zoek naar een cape. Het wordt een gele theedoek. Voor Janne pakt ze er ook één. Ook een mooie gele. Met bloemetjes. ‘Wij zijn superhelden mama!’ roept ze. ‘Janne, gá! Zoek naar iemand in nood! Als je iemand vindt, kom ik je helpen!’ Ik zie ze even later wat bedremmeld midden in de woonkamer staan. ‘Wat is er aan de hand?’ vraag ik. ‘We zijn een beetje bang,’ antwoordt Meike. ‘Huh?’ ‘Ja, omdat dit een monstereiland is,’ gaat ze verder. ‘Maar jullie zijn toch superhelden?’ vraag ik. ‘Ja, maar we zijn geen ménsen, we zijn nog maar kínderen,’ legt Meike uit. Janne weet wel wat. ‘Pffffft! Pfffft! Ik blaase weg! Monster weg! Hij is weg!’ Janne kijkt ons tevreden aan. Opgeruimd staat netjes. Meike geeft haar cape aan Janne. We hebben maar één échte superheld in huis.