‘Nu kan ik nooit meer naar oma’ zegt Meike uit het niets. We zitten aan het avondeten. ‘Welke oma?’ vraag ik voor de duidelijkheid. ‘De gewone oma,’ antwoordt ze. ‘Jawel, daar gaan we met kerst weer heen,’ zeg ik. ‘Dan gaan we bij opa en oma logeren. Dan gaan we weer met het vliegtuig.’ Meike lijkt tevreden. Ook Janne ziet dat wel zitten. ‘Janne ook! Ieguig! Oma! Janne ook! Whoooosh!’ Ze maait enthousiast met haar armen door de lucht.

Meike is nog niet uitgedacht. ‘Hoe lang is het vliegen naar oma Tine?’ ‘Euh, die is in de hemel,’ antwoord ik. ‘Daar kun je niet echt heen vliegen denk ik.’ ‘Oh,’ zegt Meike, ‘is de hemel in mijn hart?!’ Ze trekt haar shirt omhoog en brengt haar gezicht zover mogelijk naar haar buik. ‘Oma Tine, kom je uit mijn buik?’ Ze schudt wat met haar buik heen en weer. ‘Ik vind het niet lekker als je zo wiebelt!’ roept ze verder. ‘Al die mensen moeten uit mijn buik. God ook. Ga ik dan zóveel babies krijgen mama?’