Een dag van kennismaken. Met Aggie, de nanny. Janne kijkt eerst nog even de kat uit de boom. Meike praat honderduit. In het Nederlands. Zich totaal niets aantrekkend van een taalbarrière. Die is er niet. Meike wil dan ook echt niet met ons mee. Even met zijn vieren boodschappen doen. ‘Ik wil thuis blijven. Bij mijn vriendin. Lekker spelen.’ Ze moet toch mee. En dus maakt ze ook kennis met Sunday, de chauffeur. Hij zet Meike vakkundig in de auto. En ook Janne mag hij zonder protest in haar stoeltje zetten. Met al die hobbels in de weg, en dat slalommend inhalen, lijkt het alsof we hard gaan. ‘Mama, dit vind ik leuk!’ roept Meike. ‘Lekker hard!’ Ook Janne vindt het wel wat. Er wordt veel getoeterd. ‘Toet toet, auto!’ Wanneer we de supermarkt inlopen kijkt Meike steeds achterom. ‘Mama, waar is mijn nieuwe grote vriend nou?’ vraagt ze dan. ‘Die past op de auto,’ zeg ik. Bij de volgende winkel blijft ze lekker in de auto zitten. Bij haar nieuwe grote vriend.

Wanneer we het appartementencomplex in lopen, gooit Meike haar schoenen direct uit. Onderaan het trappenhuis. ‘Thuis,’ denkt ze. Bijna. Het is even wennen. Van een woonhuis naar een appartement op de tweede verdieping.