Lekker, de zon scheen weer vandaag. Vanmiddag zaten wij dus weer in de speeltuin. Toen ik Jannes luier moest verschonen, durfde Meike wel even zelf in de speeltuin te blijven. ‘Ik ben niet alleen hoor mama.’ Klopt. Er fietste al een poosje een grote jongen rondjes in de speeltuin. Dit was een uitzonderlijk moment. Jongens, en zeker grote jongens, behoorden tot nu toe tot de categorie ‘eng’.

Toen ik met een frisse Janne weer terugkwam, hadden ze een gesprekje aangeknoopt. Hij was negen. Zij was vier. Zijn moeder was veertig. ‘Mama, kun jij even tegen hem zeggen hoeveel jaar jij bent?’ ‘Drieëndertig.’ ‘Oh, drieëndertig. Zullen we mijn lievelingsspelletje doen?’ vraagt Meike dan. Die kennismaking had nu wel lang genoeg geduurd. ‘Jahoor’ zegt de jongen cool, ‘wat is dat?’ ‘Verstoppertje!’ roept Meike enthousiast.

Hij ging tellen. Meike verstopt zich achter een lantaarnpaal. In haar neonroze jurk. Ze was zó enthousiast dat ze ook niet stil kon staan. Hij bleef cool. Hij deed alsof hij haar niet zag. Dit was teveel voor Meike. Net als voor iedere vrouw. Wij willen gezíen worden. Ze rende op hem af. ‘Híer ben ik!’

In alle consternatie probeerde Janne er met zijn fiets vandoor te gaan.