De  reis van onze zeecontainer verliep heel voorspoedig. Alleen vanmorgen was het toch even spannend. Ze konden de chauffeur die onze container naar het appartement zou rijden niet bereiken. En het was dus even onzeker waar hij was. Net als onze spullen. Ik werd daar wel wat zenuwachtig van. Ik denk direct aan mijn naaimachine. Jacob heeft iets meer ervaring. ‘Nog geen zorgen. Het is Nigeria’ appt hij. En vervolgens ‘Waarschijnlijk heeft hij al twee jurken genaaid.’ Direct bedenk ik dat er inderdaad ook een voorraadje mooie stoffen in de container zit. Inmiddels staan alle spullen gewoon in het appartement.

Met een gerust hart bracht ik Meike vanavond naar bed. Zij vroeg zich af hoe een engel er uit ziet. ‘Dat weet ik eigenlijk niet’ beken ik. ‘Kan die vliegen? Heeft die van die puntige vleugels?’ blijft ze doorvragen. ‘Ik weet het niet’ antwoord ik weer. ‘Ik heb er nog nooit één gezien.’ ‘God heeft nog nooit iets tegen mij gezegd’ gaat ze verder. ‘En hij heeft ook nog nooit een trucje voor mij gedaan.’ Meike houdt van trucjes. Ze is duidelijk teleurgesteld. ‘Dus God bestaat niet. Alleen in verhalen.’

Na een korte stilte zeg ik dat ik denk dat God wel bestaat. ‘Soms voel ik hem. Dan word ik blij.’ Ze kijkt me aan alsof ik iets vreselijk doms zeg. ‘Mama! Je voelt je vácht! Je voelt wárrrrmte! Dat is papa maar die tegen je aan gaat!’

Ze heeft gelijk. God is liefde.