‘Nog één week, dat gaan we redden,’ dacht ik vanmorgen toen ik opstond. Maar na een ochtend vol engelengeduld ontplofte ik vanmiddag toch. Ik smeet de achterdeur veel te hard achter me dicht en stuurde Jacob een whatsappje dat ik voorlopig niet thuis kwam. Ook mijn geduld reserves beginnen op te raken.

Na een uurtje in het bos (de tweede van vandaag) ben ik weer afgekoeld. Ik bied Meike, Janne en een vriendinnetje mijn excuses aan voor het schreeuwen, leg uit dat ik het soms ook even lastig vind, en waarschuw ze dat ze de rest van de middag maar even een beetje voorzichtig met me moeten zijn. ‘Ja, dat heeft mijn moeder ook,’ zegt het vriendinnetje.

‘Ik ben dus niet de enige,’ denk ik opgelucht. Ik hoop wel dat we er nooit aan gaan wennen.