Ik was ooit zo oud dat ik een klaphoesje had voor mijn telefoon. Inmiddels is die door mijn dochters geüpdate naar een hoesje met een klepje alleen aan de achterkant. Dat valt iets minder op, maar mijn pasjes kunnen er nog steeds handig in. Ik doe echt wel mijn best een beetje met de tijd mee te gaan. Zo heb ik bijvoorbeeld ook een paar jaar geleden, onder lichte dwang van de plaatselijke supermarktmedewerkers, de overstap gemaakt naar boodschappen doen met de handscanner. “Mevrouw, het is niet de bedoeling dat u al uw boodschappen bij de zelfscanner gaat scannen. Met zoveel boodschappen moet u toch echt de handscanner gebruiken.” Leek me heel onhandig. Wat als je een foutje maakt? Gebeurde natuurlijk ook. In alle haast met de grote boodschappen per ongeluk iets vergeten te scannen. Moet die hele kar vol netjes alvast in tassen ingepakte boodschappen helemaal opnieuw worden gescand. Maar dat was een uitzondering. Tegenwoordig let ik extra goed op en kan ik dus heel modern en efficiënt boodschappen doen.

Vandaag met mijn dochter. Snel open ik de supermarkt app op mijn telefoon en scan de kaart voor een handscanner. Ik zoek de handscanner die oplicht en zet die in het karretje. Klaar voor de missie. Ik kijk in het nadenkende gezicht van mijn dochter die voor het klaphekje staat te wachten. “Weet je dat jij écht heel traag bent?” zegt ze nog steeds nadenkend. Verbaasd kijk ik haar vragend aan. “Ja, hoe lang jij er over doet om te zien welke scanner je moet hebben… en eigenlijk alleen al hoe je op je telefoon swiped…” Ze doet even voor hoe ik mijn telefoon gebruik. Swiped echt overdreven langzaam. “Is dat omdat je oud bent?” vraagt ze. “Euh, ik denk het,” zeg ik nog een beetje verward over deze analyse. “Ja, ik denk het ook. Gelukkig,” zucht ze terwijl ze door het klaphekje loopt.

Oud, traag, maar heel normaal voor een veertigplusser. Je kunt je met een gerust hart vertonen in de supermarkt met deze moeder.