Eén van de mijlpalen in het leven zonder borsten: een saunabezoek. Geen kleine privésauna, maar zo’n publiek wellness resort waar iedereen naakt rondloopt. En dat is toch een drempel. Niet omdat ik me schaam voor mijn lichaam. Ik houd van mijn lichaam. Mijn lichaam is sterk. Mijn lichaam draagt wie ik ben. Maar mijn lichaam wijkt sinds mijn dubbele borstamputatie wel af van de norm. En ik vind het vooral ongemakkelijk om anderen ongemak te bezorgen. Voor een ander kan het best ongemakkelijk zijn om ineens een platte naakte vrouw te zien, die geen borsten meer heeft.

Deze week was het dan zover. De saunamijlpaal. Eerlijk, de eerste minuten waren best even ongemakkelijk. Het was een hele goede oefening in het verdragen van een bepaalde mate van ongemak. Het ongemak gewoon te laten bestaan. Dat van mezelf en dat van een ander. En tegelijkertijd ook te genieten en te ontspannen, net zoals iedereen dat doet in de sauna. Dat lukte. Volledig warm, ontspannen en loom kwam ik weer thuis.

Een bepaalde mate van ongemak kunnen verdragen. Het ongemak gewoon te laten bestaan. Dat van mezelf en dat van een ander. Voor die oefening hoef je met pubers in huis trouwens echt niet zonder borsten naar de sauna.