Ik houd van verhalen. Ze verbreden je horizon. Ze nemen je mee op reis. Naar een andere wereld. Zo kreeg ik vanmorgen in het bos een bizar verhaal te horen. Ik liet onze hond Noa uit. Ze stoof direct het bos in, omdat ze haar hondenvriendje had geroken. Samen met het baasje wandelde ik verder, de honden achter elkaar aan door het bos stuiterend, wij bijpratend over het dagelijks leven.

Op een gegeven moment zijn Noa en haar hondenvriendje ergens flink aan het snuffelen. In de bosjes, af en toe de neus in de lucht. ‘Die hebben iets geroken,’ zeg ik. ‘Ja,’ zegt hij, ‘misschien een lijk.’ Vervolgens kijkt hij ook even omhoog de boom in. Ik kijk automatisch mee. ‘Ja, alsof er een lijk in de boom zou hangen hè? Ken je dat verhaal? Van dat lijk in de boom?’ De hoogte van mijn opgetrokken wenkbrauwen geven het antwoord waarschijnlijk al. ‘Ja, bij Bolsena was ooit een bosbrand. Uit het Meer van Bolsena scheppen ze dan bluswater met van die boten en dat gieten ze dan met speciale blusvliegtuigen weer uit over het bos. En toen hing daar dus ineens een lijk in de boom. Een duiker. Dat moet een bizar gezicht geweest zijn voor die brandweermannen,’ vertelt hij enthousiast. ‘Ben je een brand aan het blussen, hangt daar ineens een man met duikpak, duikbril en duikfles in de boom.’ Ik zie het helder voor me. Toch kraken mijn hersenen. Ik stel dus nog wat vragen. ‘Was hij al dood voor hij geschept werd dan?’ ‘Nee, hij was aan het duiken. Moet je je voorstellen, ben je lekker aan het duiken, word je geschept, mee in zo’n waterzak het vliegtuig in, zo op een brandend bos gestort,’ vertelt hij geanimeerd door. ‘En toen hij in de boom hing was hij wel dood?’ vraag ik nog voorzichtig. ‘Ja, duh, hij werd op een brandend bos gegooid,’ is het antwoord. ‘Ik weet niet of het waar is hè,’ geeft hij dan toch een disclaimer. ‘Het is een verháál. Wat daar verteld wordt.’

Het is toch een bizar verhaal. Een beetje luguber. Maar het brengt ook een lach op mijn gezicht. Het beeld van een duiker hangend in een boom. De honden zijn uitgesnuffeld en wij verplaatsen lachend onze aandacht weer naar het gewone leven. Hij vertelt heel ontspannen dat hij op zijn volgende vakantie ook wel weer eens wil gaan duiken.

Een hond verbreedt echt je horizon. Verticaal zelfs zou ik zeggen. Mijn blik op de bomen in het bos is behoorlijk verruimd vandaag. Ik denk dat ik het ook maar even bij het bos houd voorlopig. De onderwaterwereld gaat me toch nét iets te ver.