Ze wilde dat al heel lang een keertje doen, mijn dochter, dumpster diving. In een vuilniscontainer op zoek naar schatten. Aangestoken door filmpjes waarin de mooiste spullen worden gevonden in containers achter winkels van bekende dure merken.

Een beetje zoals ik, vroeger, de stoep afspeurend naar een verloren gulden.

Helaas wonen we in een klein dorp midden op de Veluwe. Niet echt een geschikte dumpster diving lokatie. Tot nu toe kopen we gewoon netjes wat we nodig hebben. Zo ga ik met mijn dochter een pakketje afhalen bij een afhaalpunt in een woonwinkel. Wanneer we binnenstappen kijk ik met mijn maakblik om me heen. Nadat we ons pakketje in ontvangst hebben genomen verzamel ik een paar seconden noodzakelijke moed. Ik riskeer hier tenslotte het respect van mijn tienerdochter. ‘Ik ben kunstenaar en altijd op zoek naar materialen,’ introduceer ik mijn vraag. ‘Hebben jullie misschien nog oude behangboeken of stofstalen?’

De eigenaar wordt geraadpleegd. ‘Tja,’ zegt hij dan een beetje moeilijk kijkend, ‘ik heb net vanalles in de container gegooid. Die wordt maandag geleegd. Daar mag je nog wel even in kijken.’ En hij legt uit hoe we aan de achterkant van het gebouw de container kunnen vinden. ‘Ik weet niet wat er verder nog in is gegooid,’ waarschuwt hij nog.

Wat ongemakkelijk maar vol verwachting gaan we op zoek naar de container. We gaan het echt doen. Onze eerste keer. Dumpster diving. Samen openen we de kleppen van de container. Onze verwachtingen worden overtroffen. Waar anderen misschien afval zien, zien wij tassen en kussens en wandkleden ontstaan. Een container vol mogelijkheden. Met fietstassen vol stofstalen fietsen we euforisch weer naar huis.

De eerste tasjes en kussentjes zijn inmiddels genaaid. Volgens de nét-geen-laatste-mode-meer op interieurgebied.