Meike en ik gaan vanmorgen samen naar school. Te stokpaard. Meike neemt Whitestar, ik mag op Vlekkie. Het voelt even wat ongemakkelijk. Lopen met een stok tussen je benen. Zeker tussen volwassen dijen. Daar gaat het paard toch een beetje van waggelen. Maar ik laat me niet kennen en we draven lekker over het centrumplein. Op naar school.

Een paar honderd meter voor de school, net als ik er lekker in zit, komt Meike naar me toe. ‘Nu kan ik verder wel alleen,’ zegt ze, terwijl ze Whitestar in mijn handen duwt. Ik kijk haar nog even vragend aan, maar er is geen discussie mogelijk zie ik.

Ze is nog wel even nieuwsgierig. ‘Houd je op de terugweg ook die stok tussen je benen?’ vraagt ze met een klein lachje.