Ik heb me laten overhalen voor een 10 km run. In juli, dus ik kan nog even oefenen. Dat is wel nodig, want ik had al spierpijn van het fietsen, stofzuigen, dweilen, enz. Ik vond eigenlijk dat ik geen sport meer nodig had.

Ik ging vanmorgen direct maar aan de slag. Meike en Janne als supporters op de bank. ‘En dan zwaai ik steeds even als ik voorbij kom goed?’ stel ik ze gerust. Ik ga rondjes rennen in de tuin.

Ik ren heel dapper 10 rondjes. Na elk rondje zwaai ik even door het raam. Daar zie ik steeds twee meisjes met hun neus boven een tablet. Geen oog voor iets anders. Geen enkele beweging. Dacht ik.

‘Mammie, ik heb even Smarties voor Janne en mij gehaald,’ zegt Meike als trotse grote zus wanneer ik weer naar binnen loop. Meike heeft haar doosje bijna leeg. Janne kijkt me met grote ogen aan. Die durfde er nog niet van te eten. Ik heb ook wel een doosje Smarties verdiend, vind ik.