Soms moet je iets even laten. Om er achter te komen dat je iets mist. Mijn blog bijvoorbeeld.

En soms moet je iets even laten, en komen anderen er achter dat je iets mist. Sporten ofzo. Vanmiddag op het schoolplein keek een moeder met een ondeugende knipoog naar mijn buik. Ik moest schuldig mijn hoofd schudden. En ook Meike moest ik even later in de auto teleurstellen. ‘Nee, je krijgt niet nog je gewenste vier broertjes en zusjes.’

Bij thuiskomst ging ik direct de gym maar in. Weg met die Nigerian Tummy. Die muffe gym had ik dan net weer níet heel erg gemist.

Gelukkig word ik goed gecontroleerd. ‘Mama, ben jij nat?’ vraagt Janne als ik weer binnen kom. ‘Nou, wel een klein beetje, ik heb wel een beetje gezweet hoor,’ antwoord ik. Janne vertrouwt het niet. ‘Mag ik even voelen?’ Dat buikje komt wel weer goed.