Meike wil graag zien waar Aggie slaapt. En ze wil ook heel graag haar zoontje zien. Dus we gingen vanmiddag even in de BQ* kijken. Ik was een klein beetje zenuwachtig. Voor het contrast. Tussen hier en daar.

Het was klein. Meike kijkt nieuwsgierig rond. ‘Mama, waar is de woonkamer?’ vraagt ze. ‘Nou, dit is de woonkamer. En ook de slaapkamer.’ zeg ik. ‘Oh, en waar is de bank dan?’ vraagt ze al zoekend. ‘Nou, het bed is ook de bank,’ leg ik uit. Klein, maar fijn. Meike en Janne rennen rond over de galerij met Aggies zoontje. We gaan weer naar huis. Meike vindt dat geen goed idee. Alleen het vooruitzicht dat ze een andere keer terug mag komen helpt.

Voor de gemiddelde Nigeriaan heeft Aggie het goed. Toch blijft het verschil groot. Ik ben me daar op zo’n moment erg bewust van. Ik wil me daar ook bewust van blijven. Ik heb het goed. Mijn dochters hebben het goed. Gelukkig heb ik een dochter die me ook laat zien dat het in het leven niet alleen om maatschappelijke positie, grootte en geld gaat.

‘Mama, dan wil ik morgen ook blijven logeren!’ Er wordt flink gelachen. ‘It will be warm. We do not have AC.’**

*BQ staat voor boys quarters. Een apart gedeelte op de compound waar het personeel woont.

** vertaling: ‘Dat zal warm zijn. We hebben hier geen airconditioning.’