‘Morgen ben ik ècht dood,’ zegt Meike. Janne, Meike en ik zitten aan het avondeten. ‘Dan ben ik zó oud geworden, dat ik dood ben,’ legt ze uit. ‘Maar als je dood bent, woon je dan in een heel ver land?’ vraagt ze. ‘Of naar boven?’

Ik besluit maar gewoon heel eerlijk te zijn. ‘Weet je, mama weet het eigenlijk niet. Ik ben nog nooit dood geweest, dus ik kan het ook niet weten.’ ‘Kan je praten en lopen?’ probeert ze nog. ‘Ik weet het niet,’ blijf ik eerlijk antwoorden. Ik probeer het gesprek een andere wending te geven. ‘Wat zou je willen?’ ‘Vraag het aan papa!’ zegt ze dan. ‘Papa weet álles over de hemel. Papa is een keer dood geweest.’

Papa is helaas nog niet thuis. ‘Hadden we maar een koning,’ zucht Meike teleurgesteld. ‘Wisten we maar waar het kasteel is van de koning. Misschien weet hij het wel.’