Toen ik Janne vanmorgen uit bed haalde, had ze gespuugd en diarree. Lekker verhaal. Wel realistisch. Ze had ook wat verhoging, dus ik stond direct in de zorgelijke-moeder-alert-stand. Gelukkig was haar temperatuur halverwege de ochtend weer normaal. Alleen de luiers gingen vandaag wat hard.

Ik stop Meike en Janne allebei op tijd in bed. Half zeven, nog net voor Jacob thuis is. Ik zit nog geen vijf minuten te genieten van de rust, wanneer ik twéé paar blote voetjes in de gang hoor rennen. Hier klopt iets niet. Twéé paar voetjes. Janne ligt in een groot ledikant. Daar kan ze zelf niet uit.*

‘Ik heb haar met de kruk eruit gelokt!’ roept Meike als ze mijn verbaasde blik ziet. ‘Eruit gelokt?’ vraag ik. ‘Ja! Er uit getild!’ ‘En hoe gaan we dit nu oplossen?’ vraag ik. ‘Het is bédtijd!’ ‘Gewoon,’ zegt Meike. ‘Eventjes uitrusten. Omdat ik een beetje buikpijn heb. En Janne een beetje ziek is.’ Ik laat ze maar even. Jacob appt dat hij over tien minuten thuis is. Hij mag ook nog een poging doen.

Wanneer ik die twee paar ondeugende oogjes zie glinsteren, zijn mijn moederlijke zorgen van vanmorgen wel weer gezakt. Dit zijn weer een ander soort zorgen. Heerlijk.

* Inmiddels (na het schrijven van deze blog) weten we dat dit gegeven verleden tijd is. Helaas.