Het is hier vandaag een officiële vrije dag. Geen school dus. Janne heeft vanmorgen het huis overhoop gehaald. Toen ze uitgeput haar middagdutje deed, ging ik met Meike naar Lekki Market. Een markt waar je allerlei mooie en veel handgemaakte spullen kunt kopen. Bijvoorbeeld grote rieten manden. Die had ik al in veel huizen hier zien staan.

Er moest natuurlijk onderhandeld worden over de prijs. Niet echt mijn ding. Ik vind de prijs die ze vragen vaak al prima. Maar het blijft Nigeria. Ik wil de cultuur respecteren. En ik ben natuurlijk met Jacob getrouwd. Ik heb mijn best gedaan. Drie mooie grote manden gescoord.

Meike zag een mooi kettinkje. Ik zag een kans voor wat culturele opvoeding. Ze mocht het kopen, maar moest dan wel afdingen. ‘How much?’ zeg ik voor. ‘How much?’ zegt Meike na. ‘Two hundred’ zegt de verkoper. ‘Too much!’ zeg ik. ‘Too much!’ zegt Meike. Demonstratief steekt ze vijf vingers in de lucht. ‘One hundred and fifty’ zeg ik. ‘One hundred and fifty’ zegt Meike na. Ze krijgt een grote glimlach. De ketting is van haar. Ik denk dat ik Meike voortaan laat afdingen.