Zo. Gelukt. We zijn thuis. Vreemd, want dat voelt ook direct zo. In een vreemd land. Met een vreemde geur. Met vreemde geluiden. Maar met al je vertrouwde spullen om je heen. Jacob had zelfs al een serie schilderijen in de hal opgehangen. En ons gezin is weer compleet voorlopig.

Janne en Meike slapen hier samen op één kamer. Dat is nu nog even heel gezellig. Meike zorgt goed voor Janne. ‘Papa, Janne kan niet slapen, dus ze krijgt een boekje in bed.’ ‘Mama, Janne mist iedereen in Amersfoort zo.’ Ze zijn na een lange reis in ieder geval moe genoeg om te slapen. Zou je denken. Wij ook. Weltrusten.