Vandaag splitsten we ons op. Janne had oma een dagje helemaal voor zichzelf. En ik ging met Meike naar Familiepark Nienoord. Er was een reuzenglijbaan. Zes banen naast elkaar. Waar je al golvend op een kokosmatje vanaf glijdt. Meike vond het bovenaan de glijbaan gekomen wel een beetje spannend. ‘Gaat hij hard mama?’ vraagt ze, wanneer we samen klaar zitten op een kokosmatje. ‘Ik weet het niet. Als je het eng vindt, dan gil je maar,’ zeg ik stoer. Al gillend vlogen we naar beneden. Met wat trillerige benen vraag ik me af of Meike hier niet wat te klein voor is. Meike denkt daar anders over. ‘Ik gilde niet omdat ik het eng vond hoor! Ik gilde van plezier! Kom, we gaan nog een keer!’

Boven aan de trap gekomen zagen we dat ze bezig waren de glijbanen in de was te zetten. Dat leek mij niet echt nodig. De wasmannen gingen er, met grote pretogen, eerst een keer af. Met een handdoek onder het kokosmatje om de was goed in te wrijven. Dat ging mij wat te hard. ‘Maar die mannen zijn een stuk zwaarder dan wij,’ dacht ik optimistisch. Ik was even vergeten dat hier niet alleen het gewicht, maar ook de wrijvingsweerstand meespeelt. Dus ook wij vlogen met een flinke rotvaart die glijbaan af. Het jongetje dat naast ons bij zijn vader op schoot naar beneden gleed, was het eerste beneden. En bleef daar náást zijn vader staan. Wij gingen veel te hard. We vlogen er in flinke vaart tegen aan.

Ik liep de rest van de dag rond met een blauw oog. De reuzenglijbaan lieten we maar even voor gezien. Die reuzenglijbaan is voor ukkies.