Vanmiddag ging ik met Meike even naar de verjaardag van ons oudste neefje. Die was ook 4 geworden. Dat was best wel spannend, al die jongens. Meike moest, net als ik meestal, ook even de kat uit de boom lachen. Toen dat ongeveer gelukt was, moesten we net weer naar huis.

We rijden de parkeerplaatst achter ons huis op, en wie fietst daar in de speeltuin? Jahoor, de grote jongen! Meike kan niet meer wachten tot ik geparkeerd heb. Terwijl ik de auto netjes achteruit inparkeer, zoals dat van Jacob moet, rent ze naar binnen. Daar ligt de brief. De nieuwe brief. Die daar sinds gisterochtend ligt te wachten. Voor de grote jongen. Niks kat uit de boom lachen. Er op af!

Ik heb geen idee wat er in staat. De grote jongen waarschijnlijk ook niet. Jacob maakt zich niet druk. Ze is nog maar 4. Nog zo schattig. En onschuldig.

De laatste barbeque bij de achterburen. Grote verbazing. Meike slaat haar ijsje over. ‘Ik heb háást! Ik móet naar de speeltuin. Ik hoor mijn vriend. Hij is er weer.’ Om zeven uur moet ik haar uit de speeltuin slepen. De achterdeur gaat op slot. Nog zo schattig. En onschuldig. En intens.