Vol verwachting kijkt Janne elke keer op als ze een trein hoort of ziet. ‘Tein! Tein! Papa?! Papa?!’ En er wordt elke keer driftig gezwaaid in de richting van de trein. We hebben sinds vorige week maandag, toen we hem naar de trein brachten, al heel wat treinpassagiers toegezwaaid. Ik heb Jacob nog niet herkend. Janne zag hem overal.

Vol verwachting zaten we vanmiddag weer in de speeltuin. Te wachten. Op de grote jongen. Met een zelfgeschreven brief. Met een roze vlaggetje erop. Zou hij wel komen vanmiddag? Meike weet zeker van wel. Helaas was hij er aan het eind van de middag nóg niet. Meike gaf de brief aan haar buurmeisje. Hij heeft zijn kans verkeken.

Vandaag zijn Jacob en ik 10 jaar getrouwd. Ik kijk vol verwachting uit naar de volgende 10 jaar. Vol nieuwe avonturen. Maar nu eerst nog het laatste nachtje. Morgen is hij er weer. Vol verwachting ga ik slapen.