Het regende weer. En inmiddels is alles bij ons in huis dus speelgoed. Ook elke lege wcrol. Meike klimt, met wcrol, op een oud nachtkastje dat we in de woonkamer hebben staan. ‘Ik maak een kérk!’ Ze begint wat onbeduidend te zingen. Janne klimt er bij. Klappend en meezingend in een soort van tweede stem. Het ziet er wat wiebelig uit, maar ik bedenk me dat ik af en toe ook even vanuit Jacobs oogpunt moet kijken. Ik probeer zo ontspannen mogelijk op mijn stoel te blijven zitten. ‘En nu nog twéé liedjes’ kondigt Meike aan met twee vingers in de lucht. ‘Één voor de kinderen. En één voor de grote mensen. Eerst die voor de kinderen!’ Ze begint te zingen: ‘Olifantje in het bos, laat je mama toch niet los…’ En na het olifantje in het bos is het tijd voor het laatste lied van deze kerkdienst. ‘En nu voor de grote mensen!’ Uit volle borst zet ze in: ‘We zijn d’r bijna! We zijn d’r bijna! Maar nog niet helemaal!’

Wáár we dan bijna waren, werd me niet duidelijk. Aan het eind van de kerkdienst? In de hemel?

Vanavond was het weer een gevecht om Meike in bed te houden. Zij vocht tegen haar slaap. Ik vocht tegen mijn tranen. We zijn d’r bijna. Nog drie nachtjes. Dan is Jacob er weer. Einde van mijn alleenstaande dienst. De hemel op aarde.