Vanmorgen vroeg om half acht was Jacob weer thuis. Vanaf het moment dat hij aankwam zaten Meike en Janne aan hem vastgeplakt. Stoeien. Door de lucht zwaaien. En heel veel knuffelen. Papa was het helemaal. Mama heeft even helemaal afgedaan. En mama is inmiddels lichtelijk jaloers. Ik zou ook het liefst de hele dag aan hem vastgeplakt zitten. Ik heb hem ook gemist. Ongeduldig wacht ik mijn beurt af. Met enige zorg bedenk ik me dat het morgen ook nog vaderdag is. Nog één dag dan. Daarna doen we weer normaal. Meike licht vast een tipje van de sluier op voor morgen. Met een heel geheimzinnige blik zegt ze ‘Op het briefje staat: een scheet van een papa’. Ik ben benieuwd…