Meike maakte vandaag een nieuw vriendinnetje. Een achterbuurmeisje. Van al 7. Ze speelden badminton in de speeltuin. Ze waren heel positief. ‘Jaaah! Ik raakte ‘m bíjna!’ Ze kropen door de heggen. Naar plekken waar ze nog nooit geweest was. En waar ik nooit zal komen. Ze gaven een poppenkast voorstelling met Meikes knuffels en een oude doos. Ze speelden verstoppertje in ons lege huis. Toen Meike en Janne voor het eten nog even in bad moesten, hielp ze me mee. Meikes haren wassen. Meike afdrogen. Meike aankleden. Samen nog even tv kijken. Op 1 stoel. Ze mocht blijven eten. Na het eten brachten we haar naar huis. Meike en Janne moesten naar bed. Uit met de pret.

‘Zullen we morgen weer spelen?’ vraagt het buurmeisje. ‘Heb je dan morgen wéér tijd voor mij?’ vraagt Meike verrast. ‘Ja, ik moet wel eerst nog naar school’. Meike ook. Dat komt goed uit.

‘Mama’, zucht Meike als ik haar naar bed breng. ‘Ze is liever. Ze is nog liever dan mij.’