Achter ons huis hebben we een speeltuintje. Met een klein huisje. Waar de grote jongens altijd op klimmen. Die zitten dan op het dak. ‘Mama, ik wil ook op het huisje’ komt Meike vanmiddag vragen. Het is de bedoeling dat ik haar er dan elke keer op en af til. Ik heb inmiddels een standaard antwoord op dit soort situaties. ‘Als je er zèlf op kan klimmen mag je er op. Ik ga je niet helpen.’ Ze druipt al enigszins teleurgesteld af wanneer haar buurmeisje van al 5 aan komt rennen. ‘Meike, ik laat wel zien hoe het moet!’ Het gaat wat snel, maar Meike let bijzonder goed op. Zo, en zo, en zo, en daar zit ze trots naast haar buurmeisje op het dakje. Bijna wordt ze er direct weer af geblazen door mijn enthousiasme. ‘Meike! Je kunt het helemaal zelf! Jáááh! Je bent er helemaal zelf opgeklommen!’ Wild enthousiast ren ik snel heen en weer naar huis om mijn mobieltje te halen. Dit moet ik vast leggen voor Jacob. Vlak voor we verhuizen klimt Meike helemaal zelf op het huisje. Net als de grote jongens. Ha, ik ben trots. Het buurmeisje zegt nog dat zij wel geholpen heeft. Volledig terecht. Zíj heeft het voorgedaan.

Nu nog eraf. ‘Oh, dat doe je gewoon zo, en zo, en zo’ zegt het buurmeisje. En ja hoor. Ook die instructies zijn toereikend. Zo, en zo, en zo, en Meike staat weer veilig op de grond. Zo wordt die kleine babyspeeltuin toch nog weer even leuk de komende weken.