Ik dacht vanmorgen dat de rust was teruggekeerd in huis. Ik had Meike naar de peuterschool gebracht. Jacob hadden we uitgezwaaid. Die vertrok weer richting Nigeria. Het was even alleen Janne en ik. Dus mijn moederlijke alertheid stond op een laag pitje. Janne maakte daar direct gebruik van. Ze wist ergens een bellenblaas vandaan te toveren. Sinds Meike’s verjaardag weet Janne ook wat een bellenblaas is. En ze heeft ook besloten dat ze dat heel graag doet. Wanneer Janne iets wil, dan wil ze het ook echt.

Ik was ook vastbesloten. Ik wilde toch nog even van de relatieve rust gebruik maken. Ik heb de bellenblaas omgespoeld. En er water in gedaan. Ik heb mijn jongste dochter flink genept.

Ze was euforisch. Er kwam dan geen enkele bel tevoorschijn, maar wat boeit dat? Ze mocht wèl zelf de bellenblaas vasthouden. Het stokje èn het potje. En deze versie smaakte ook nog eens heerlijk op zo’n warme dag als vandaag. Binnen de kortste keren staat ze weer naast me in de keuken om meer te vragen. Te eisen. Meah! Meah! Meah! Ik vul geduldig elke keer bij. Mijn dochter dronk genoeg vandaag. En mijn dochter oefende veelvuldig met het drinken uit een open beker. Zeer opvoedkundig.

Niet geschikt voor kinderen vanaf 2 jaar. Die verwachten wel een bel.