Soms lopen mijn moeder frustraties wat hoog op. Vooral aan het eind van de middag. Meike en Janne zijn dan moe. Ik inmiddels ook. We hebben honger. Ik moet koken en heb mijn aandacht in de keuken nodig. Voor Meike hebben we een oplossing. Die mag tv kijken. Die hoor je niet meer. Die hoort jou ook niet meer.

Bij Janne gaat het iets minder makkelijk. Die heeft niet zoveel geduld. Tv kijken lukt nog niet langer dan een halve minuut. Ik probeer haar ergste honger altijd wat te stillen met een voorgerechtje. Tomaatjes, komkommer, wortels, appel. Die heeft ze binnen die halve minuut ook direct naar binnen gewerkt.

Ik was haar net aan het uitleggen dat ik die kipdingen eerst moest bakken in de pan voor we ze konden eten toen er een klein wonder gebeurde. Meike had zich zowaar losgerukt van de tablet. Ze kwam ook wat meer voorgerecht halen. Janne zag haar kans. Ze weet op de een of andere manier die tablet wel feilloos te laten doen wat zij wil. Ik hoor de tune van Mickey Mouse clubhuis. Janne is fan van Mickey Mouse. Ze draagt als het even kan haar Mickey Mouse shirt. En ze blijkt toch tv te kunnen kijken. Als zij bepaalt. Ik doe daar niet moeilijk over. En Meike wonderbaarlijk genoeg ook niet.

Het wonder duurde nèt niet lang genoeg voor die kipdingen. Maar er gloort hoop aan de horizon.