“Mama, Cassie is niet meer bij opa Oehoe* hè?” vraagt Meike als ik vertel dat hij vandaag langskomt. Opa Oehoe is een wijze man en had haar vorige week al uitgelegd dat Cassie (de hond) nu bij oma Tine in de hemel is. Dat toverde een glimlach op haar gezicht. “Dan zal jou moeder nu wel blij zijn mama!”

Meike glipt nog snel even naar boven. Ze komt weer beneden met haar knuffelbeer, een lintje om zijn nek geknoopt. “Ik heb even mijn hond gehaald mama, dan kan opa Oehoe daar mooi mee knuffelen.”

Na een middag met veel knuffels had opa Oehoe nog een wijze les. “Ik ga je wel heel erg missen opa” zegt Meike bij het afscheid. ” Ik ga jou niet missen hoor. Ik heb jou namelijk altijd bij me. Hier in mijn hart. Jij gaat altijd met me mee.”

*Opa Oehoe fluit altijd een deuntje door de telefoon naar zijn kleinkinderen. Meike kon nog niet fluiten, maar haar eerste pogingen (lang geleden) waren een soort “oehoe”. Zo werd opa Nijboer opa Oehoe. En laat de Oehoe nou een uil zijn. Zeer wijze vogel.