Naar Groningen op en neer. Ons neefje vierde zijn eerste verjaardag. Daar moesten we natuurlijk bij zijn. Een flinke reis. Maar alles is relatief. Straks is het nog 6 uur vliegen extra.

Met taart in het vooruitzicht reden we langs de prachtig gekleurde bollenvelden in de polder. Janne in diepe slaap. Meike en ik met de radio meezingend. “Kom maar achterop bij mij, achterop mijn fiets. We rijden in de auto maar dat geeft toch hélemaal niets…”

De zon scheen volop. Eindelijk. Dus een hele middag lekker in de tuin. Met familie. Met uitzicht op het groene grazige gras van Groningen. Wat wil je nog meer? Buurjongens? Die waren er ook. Aan beide kanten. Onze wangetjes gloeien nog na.