Ook al komt Nigeria dichterbij, in Nederland staan er ook nog dingen te gebeuren waar we erg naar uitkijken. De bruiloft van vrienden. En achterburen (perfecte combi). Vandaag het vrijgezellenfeestje. We gingen paaldansen. De perfecte voorbereiding op het huwelijk. Dit deel van de huwelijksvoorbereiding heb ik 10 jaar geleden gemist, dus ik keek er erg naar uit.

Paaldansen. Dat leek me nou echt iets voor mij. Mijn grove motoriek is zoals sommige van jullie wel weten niet super, maar met paaldansen houd je je aan een paal vast, dus dat kon niet mis gaan dacht ik zo. Zo’n paal zit goed vast. Zo’n paal is stevig. Zolang ik die paal maar vasthield zou ik nooit omvallen.

Dat viel toch nog even vies tegen. Ik had meer iets van een mooie move naast de paal in gedachten, maar dit ging meer over ín de paal. En ik kwam erachter dat ik halverwege mijn zwaai om de paal de vloer al weer raakte. Ik gleed er telkens weer uit, met een flink vaartje. Fanatiek als ik was moest ik dus extra hard zwaaien om niet voor het rondje onderaan de paal te zitten.

Na een intensieve workshop bleek dat net als het hoepelen ook deze vorm van lichaamsbeweging bij mij wat extra oefening nodig heeft. Gelukkig staat er in de speeltuin achter ons huis een hele hoge paal, met luchtalarm. Mocht je het luchtalarm (op een ander tijdstip dan de eerste maandag van de maand om 12:00) horen afgaan, kijk dan niet, ik ben nog aan het oefenen. Samen met de achterbuurvrouw?