Tijdens de atelierles een aantal weken geleden vroeg een van de cursisten: ‘Mag ik zeggen wat ik vannacht dacht?’ ‘Ja natuurlijk,’ zeg ik nieuwsgierig. ‘Ik dacht, jij hebt eigenlijk een offer gebracht,’ zegt ze, voorzichtig inschattend hoe dat valt. Het is even stil. Een vrouw met twee keer mijn levenservaring, en een achtergrond in de theologie. Zo’n uitspraak vraagt er om om even te landen. Veel mensen vinden er natuurlijk iets van, een preventieve dubbele borstamputatie. Het is voor anderen lastig invoelen hoe dat is. Iedereen heeft er zijn eigen gevoelens, ideeën, emoties en associaties bij. Dat is ook logisch. Maar ze matchen niet altijd met die van mijzelf.

Een offer gebracht. Deze opmerking laat zich nieuwsgierig even in stilte van alle kanten betasten. ‘Ja,’ zeg ik na een poosje. ‘Dat klopt denk ik wel met hoe ik dat ervaar.’ Een offer brengen doet pijn. Je moet iets opgeven. En het is niet iets dat je overkomt. Het is een bewuste keus. Eentje waar je ook actie aan verbindt. Je geeft heel bewust actief iets op. En dat doet pijn. Maar niet voor niets. Er komt iets voor in de plaats dat heel sterk en positief is. Ik ervaar rouw en verdriet, maar ik voel de kracht van het leven des te sterker. Een offer gebracht. Mijn paasverhaal.