Ik geef deze maand een aantal kunstlessen op een basisschool in de buurt. Deze week gingen we de kleurenchallenge doen. Met verf in de primaire kleuren (rood, blauw en geel) en wit gingen we zoveel mogelijk verschillende kleuren maken. Sommige kinderen gingen precies volgens de aanwijzingen aan de slag. Steeds een klein beetje mengen, een streepje van je nieuwe kleur op je papier zetten en weer een beetje doormengen voor een net iets andere kleur. Streepje voor streepje. Zo was er een meisje dat aan het eind van de les wel 177 verschillende kleuren had verzameld op haar papier.

Er was ook een jongen die mijn aanwijzingen niet zo nauw nam. Hij had namelijk een eigen heel speciaal geheim recept. Telkens schilderde hij daarmee een stukje van zijn papier. Dat inmiddels vol stond met heel veel verschillende tinten bruin. Zijn geheime recept bevatte namelijk alle primaire kleuren, zag ik toen ik stiekem even spiekte. ‘Maar,’ zei hij trots, ‘ze zijn allemaal verschillend hoor!’ Hij had helemaal gelijk en het werd een prachtig harmonieus meesterwerk.

Waar de generalist graag grote gebieden verkent, verkent de specialist liever alle nuances in een kleiner gebied. En dat begint dus al in de schilderles.

Er waren ook kinderen die liever heel andere dingen deden met die kwast en de verf. Dat zullen dan wel de kunstenaars worden.