Vorige week probeerde ik met mijn ega’s van kunstcollectief EGA mijn nieuwe gelli plate uit. Een soort siliconen plaatje waarmee je mooie prints kunt maken. Als kunstenaar werk je vaak alleen, maar het is fijn om ook dingen samen te delen. Daarom zien we elkaar regelmatig om te praten over waar we mee bezig zijn. En soms dus ook om samen te spelen. We hadden alledrie nog nooit met de gelli plate gewerkt, dus er was genoeg uit te proberen. Alledrie op onze eigen manier. Er werden landschappen afgedrukt, tekst, en ik kon het natuurlijk niet laten mijn eigen lijf te gebruiken.

Nu ben ik sinds vorige week een beetje verslaafd aan die gelli plate. Ik vind het fascinerend om een beeld te zien ontstaan op papier, in verschillende lagen, vanuit een bestaand onderwerp. Je werkt in meerdere lagen verf op de gelli plate, waaruit je afdrukken ‘weghaalt’. Het is een soort omgekeerd stempelen. Daarbij is de bovenste laag op je plaat uiteindelijk de onderste laag op je papier. En tussendoor moet je de lagen goed laten drogen.

Ik app enthousiast met mijn vader over mijn nieuwe obsessie. Ik leg uit dat je in lagen moet denken. En achterstevoren. En tussendoor heel veel geduld moet hebben. “Ik denk altijd in lagen. Tenminste, dat probeer ik,” appt hij bescheiden terug. “Geduld is nog onderweg,” voegt hij daar aan toe. Met vijf volwassen dochters denk ik persoonlijk dat hij toch al wel een heel eind gekomen moet zijn. “En achterstevoren?” vraag ik nieuwsgierig. “Alles is net andersom dan het er uitziet…”

Een afdruk van het echte leven dus.