“Ja ik heb wel zes schorten hoor, misschien zelfs wel zeven,” zeg ik wanneer ze binnenkomen voor een atelierles. Eén van de kinderen heeft een eigen schilderschort mee en de anderen vragen zich af of dat de bedoeling was. Ik scoor direct een hit. “Whooeh! Six, seven!” Gelukkig ken ik ook de gebaren.

Het is niet makkelijk om een beetje up to date te blijven met het taalgebruik van jongere generaties. Ook hier in huis moet ik erg goed opletten om te begrijpen waar de gesprekken nou precies over gaan. Zo was mijn pompoensoep echt yusu lekker. Toen ik mijn soepje later op de avond met die woorden bij Jacob promootte, werd dat door hem niet begrepen en door dochter absoluut niet gewaardeerd.

En als je dan denkt dat het opgelost is wanneer je geen taal maar beeld gebruikt, dan blijkt dat toch ook heel ingewikkeld te zijn. Niets is wat het lijkt. De emoji die ik gebruik blijken bijvoorbeeld heel andere betekenissen te hebben bij verschillende generaties. Al mijn intergenerationele relaties staan nu dus ineens op losse schroeven.

Geschokt laat ik Jacob op mijn telefoon zien hoe de verschillende betekenissen van emoji worden uitgelegd voor de verschillende generaties. Ook dochter komt even meekijken. “Dat betekent dat echt niet!” zegt ze wanneer ze één van de emoji-verklaringen leest voor haar generatie. “Waar heb je dit gezien? Fácebook ofzo?!”