Jacob en ik hadden deze vakantie drie dagen het rijk alleen en deden dus wat we het liefste samen doen. Klussen. Voor het aankomende jongerenfestival in Elburg (16 Januari) bedacht ik een Blind Date Booth en die moest nog gebouwd worden. Ik denk altijd dat we heel lang bezig zijn met een klusproject. Jacob denkt het altijd in minder dan de helft van de tijd te kunnen die ik er voor uittrek. Hij had een keer gelijk. Zó 2025. Maar we hadden dus nog alle tijd voor andere leuke dingen.

Ik houd van tekenen. Het idee van een lijn die je zet, en dan is er ineens iets nieuws ontstaan. Het is een soort bouwen met lijnen. Lijnen naast elkaar, op elkaar, over elkaar, om elkaar. Alles kan onstaan. Ik ben er inmiddels ook achter dat veel mensen tekenen eng vinden. Blijkbaar ligt op tekenen vaak de druk dat het moet ‘lijken’. Dat het gepriegel is. Dat het moet kloppen. Perfect moet zijn. Voor mij is tekenen een taal. Iedereen heeft zijn eigen handschrift. Natuurlijk moet je de letters leren schrijven. Maar tekentaal is heel simpel. De meeste mensen kunnen vanaf de eerste groepen op de basisschool de basisvormen wel tekenen. Met een lijn, punt, cirkel, vierkant, en driehoek kom je een heel eind. En dan kun je gaan vertellen. Verhalen schrijven in je eigen beeldende handschrift. Ik vind dat tekenen vooral leuk moet zijn!

En daarom dus die Blind Date Booth. Het is een opstelling die je op een tafel zet, twee personen zitten aan weerszijden van de tafel tegenover elkaar, en dan heb je twee minuten om elkaar te tekenen. De crux is dat je dat ‘blind’ doet. Dat betekent dat je tekent zonder te zien wat je doet. Je tast met je ogen het gezicht van de ander af en laat je hand op papier die beweging volgen met een potlood. Je kan niet zien wat je hand doet. De Blind Date Booth is zo gebouwd dat je ook niet stíekem kan kijken wat je doet. En wanneer je niet kan zien wat je doet, kan je ook niet reflecteren op wat je doet. Niet aanpassen. Niet corrigeren. Niet bijsturen. Het wordt nooit perfect, en daarmee ben je vrij om los te gaan. Het levert prachtige, meestal hilarische tekeningen op. Met gevoel. Met een duidelijk handschrift. Twee mensen die twee minuten even echt naar elkaar kijken. In real life. Zonder filter. Dat is dan natuurlijk wel weer even super eng. Misschien wel net zo eng als tekenen.