Ik sta in de drogist met twee tienermeiden voor het shampoo schap. Waar ik mij zelf meestal niet zo druk maak over mijn haar, tot lichtelijk ongenoegen van de rest van mijn gezin, hebben mijn dochters andere genen.

Gewoon je haar wassen om het weer schoon te krijgen is niet voldoende. Meestal is er namelijk meer aan de hand. We moeten dus eerst in het schap op zoek naar ons probleem. Dof. Droog. Pluizig. Futloos. Beschadigd. Breekbaar. Gespleten. Dun. Gekleurd. Grijs. Vet. Dik. Lang (ja, er zitten problemen tussen waarvan ik niet wist dat ze een probleem waren). Je moet een soort DSM diagnose traject door voor de juiste shampoo.

Voor de mannen is het simpel. Diagnose: Men. Het maakt zelfs niet uit waar je het op smeert. ‘Body, face and hair’. Wij vrouwen moeten kiezen. We nemen dus twee verschillende soorten shampoo mee. Ik kan me in alle diagnoses wel ongeveer vinden, dus besluit om zelf niet te kiezen en deze twee shampoo’s voor mijn dochters gewoon af te wisselen. In de ene variant zit parelpoeder, speciaal voor dof en lang haar. Misschien dat het daardoor iets korter wordt? Scheelt weer een bezoek aan de kapper. Bij de andere shampoo lees ik op de fles: ‘tot wel 8 weken voeding’. Dat is wel een heel fantastische belofte. Gewoon één keer je haar wassen en dan twee maanden niet meer. Pokon voor je haar. Onbegrijpelijke marketing. Dan kun je toch beter ‘iedere dag shampoo’ promoten.