Ik was al 3 weken mijn trouwring kwijt. Terwijl ik stiekem plannen maakte (ongebonden, terwijl mijn man nog netjes zijn ring om had), met een andere hondenuitlaatster in het bos een plan voor een nieuw aanzoek inclusief bruiloft uitdacht, nadacht over een alternatieve tattoo-ring, andere mensen gerust stelde die buikpijn kregen van een verloren trouwring, melde ik gisteravond voor ik ging slapen toch mijn ring maar aan bij de verloren voorwerpen in onze gemeente.

Ik was een beetje sceptisch. Je moest bijvoorbeeld invullen waar je hem verloren was. De plaats, de straat en de precieze plek. Bijvoorbeeld bij een specifiek bankje (dat stond er echt). Als ik dat nou wist, dan ging ik daar natuurlijk zoeken. Maargoed, ik dacht, je weet maar nooit. Misschíen dat iemand mijn ring tegenkomt. In het bos. Op de sportschool. Bij het tankstation. In de supermarkt. In het Noord-Veluws Museum. Ergens in de provincie Groningen. Of op een geheel willekeurige andere plek waar ik de afgelopen weken was. Dan wil ik dat iemand weet dat ik mijn ring kwijt ben. Dus ik melde mijn trouwring via de officiële kanalen aan als ‘verloren’.

Ik had nu alles gedaan wat ik kon. Na een heerlijke nacht vol slaap werd ik vanmorgen wakker. Ik stap uit mijn bed, trek mijn badjas aan (een dagelijkse rituele handeling) en ik hoor iets rinkelend op de grond vallen. Bij deze: ik ben weer getrouwd.

Voor alle andere sceptici: soms moet je toch gewoon een stapje zetten, ook al geloof je er niet in. Dan komt het vanzelf uit de lucht vallen. Of uit je badjas rollen. Het leven is wonderbaarlijk.