Twee vriendinnen, van 76 en 80, kwamen deze week een kennismakingles doen in ’t Boshuis. Bij toeval had één van hen de flyer gezien die er nog hing van de atelierlessen in mei. Eigenlijk wilden ze ook helemaal geen les zo ver weg in de winter, maar kennismaken is altijd leuk.

Op hun waardige leeftijd hadden ze natuurlijk al een heleboel levenservaring. Portretten, nee daar had één van de twee echt niets mee. ‘Oh, leuk!’ zeg ik enthousiast. ‘Daar wilde ik nu precies mee beginnen! Een blind portret tekenen van elkaar!’ En zo geschiede. Zonder op het papier te kijken, en zonder de blik los te laten van de ander, legden ze elkaar vast. Vervolgens gingen we met oliepastel aan de slag. Iets waar ik zelf enthousiast mee aan het experimenteren ben op dit moment. ‘Oh, daar houd jij niet zo van hè?’ zegt de één tegen de ander. ‘Nee, dat vind ik helemaal niet prettig werken,’ geeft de ander eerlijk toe voordat we beginnen. ‘Nou,’ blijf ik optimistisch, ‘ik haal jullie in ieder geval uit je comfort-zone.’

Ze werkten hard. Er werden prachtige werken gemaakt. Vingers vies gemaakt. Eerlijke en open gesprekken gevoerd. Over kleur, kunst, vriendschap en het leven. Met een voorzichtige wandeling door het bos op zoek naar kleur. Precies zoals ik de atelierlessen in ’t Boshuis graag heb.

Mijn oudste dochter vraagt ’s middags hoe het ging. Ik vertelde over de twee vrouwen en hun vriendschap, die er aan alle kanten afspatte. ‘Ja, dat is precies wat je wil toch?’ zegt ze. Inderdaad. En  voor wie daar ook nog steeds van droomt: deze vriendschap ontstond pas na hun 70e. En nu appen ze elkaar dagelijks. Het is nooit te laat om aan mooie dingen te beginnen. Of dat nu een vriendschap is, of een atelierles.