Mijn lievelingskleur is geel. Vrolijk, zonnig, energiek. Roze en groen, ben ik ook dol op. Ik heb een sterk gevoel bij kleuren. Ik kan ze haast ruiken en proeven. Dat kan ook de andere kant op gaan natuurlijk.

Zo opperde mijn docent vorig jaar, met gevaar voor eigen leven, de kleur paars. Ik zat even vast, wilde iets doorbreken en was op zoek naar een andere kleur. Paars?! Ik voelde me bijna paars aanlopen. Hoe kon hij zoiets überhaupt voorstellen? Ik dacht dat hij toch altijd doorzag waar ik mee bezig was? Soms zelfs voor ik dat zelf zag. Páárs. Afschuwelijk. Hoogdravend. Ik werd er haast een beetje misselijk van. En ja, als je dan heel hard denkt: ‘Dat ga ik dus echt niet doen! Nooit, dat nooit!’ Dan weet je het wel.

Een van mijn afstudeerwerken werd grotendeels paars. Dit lichaam / Sensuele tempel. Het brak ergens doorheen. En nu blijft die kleur paars me dus achtervolgen. Als ik vastloop, popt er automatisch paars op. Als een soort heilig bovennatuurlijk antwoord op al mijn problemen. ‘Paars, misschien moet ik er een beetje paars op doen,’ denk ik dan. ‘Heb ik al aan paars gedacht?’

Deze week hadden we het tijdens de atelierles ook over kleur. ‘Wat is je lievelingskleur?’ vroeg ik. ‘Paars,’ was het antwoord. Ik knik begripvol. Paars werkt altijd.