Ik voel ook verdriet. De eerste weken na de operatie was ik vooral opgelucht dat het allemaal goed was gegaan. En dat ik weer door kon, zonder de dreiging van borstkanker. Het normale leven weer in. Maar dan zonder borsten. Who cares?

Ik. Ik voel inmiddels ook rouw. Omdat ze er niet meer zijn. Ik voel als ik in de spiegel kijk soms zelfs afkeer. Gevoelens die ik niet wil hebben, maar er wel zijn.

Ik wil graag van mijn hele lichaam houden. Maar moet ik alles mooi vinden aan mijn lichaam? Hoe ga ik om met delen die ik lelijk vindt?

De eerste neiging is om die te negeren, te verstoppen. Maar dan mis ik een deel van mijn lichaam. De tweede neiging is om die delen toch op een bepaalde manier mooi te gaan vinden. Maar dat voelt niet eerlijk. Wat ik wil is om van dit hele lijf te houden. De mooie en lelijke kanten. Mijn hele lichaam te omarmen. Dit lichaam draagt tenslotte mijn hele ik.

Hoe ik dat dan doe? Ik doe dat door te maken. Afgelopen jaar heb ik een serie kunstwerken gemaakt die gaan over het omarmen van dit lichaam.

Nieuwsgierig? Dan kun je dit lichaam morgen bewonderen op de expositie in ’t Boshuis die ik samen met mijn kunstvriendinnen Ellen en Gery (als kunstcollectief EGA) organiseer.