Ik doe mijn best om mijn lichaam soepel en sterk te houden. Ik heb na de operatie nauwelijks pijn gehad. Maar het zit nog niet lekker. Alsof je een te strakke spijkerbroek aanhebt. Maar dan aan je bovenlijf.

Op internet vond ik wat oefeningen die ik kan doen om mijn armen en schouders soepel te houden. Ik wil straks natuurlijk gewoon weer alles doen wat ik deed. De oefeningen kosten niet veel moeite, maar er is één oefening waarbij vraagtekens ontstaan. ‘Staande tegen de muur, beide armen zijwaarts omhoog brengen, zo hoog u kunt.’ Ik kom tot horizontaal. Maar op het plaatje staan de armen ook omhoog getekend, verticaal. Verder dan horizontaal lukt met geen mogelijkheid. Ik begin me zelfs af te vragen of dat überhaupt wel kan. Heb ik dat wel ooit gekund? Is een mens daartoe in staat?

Argwanend, me afvragend of ik niet voor gek gehouden word, vraag ik Meike de oefening even te doen. Nu is je dochter, die ook handstand-bruggetjes doet, als testpersoon nemen misschien niet helemaal logisch. Maar de conclusie is duidelijk. Ik blijf oefenen.

Het kan dus zijn dat je me in het bos tegenkomt en denkt dat ik probeer te vliegen. Geen zorgen. Ik doe gewoon mijn oefeningen. Met engelengeduld. Deze winter ga ik voor de sneeuwengel.