Vorig jaar begon ik rond deze tijd samen met Jacob aan crossfit. Jacob haalde me ’s avonds in bed over voor een proefles. “Ga je mee? Straks lig ik hier dan helemaal fit en gespierd, en lig jij naast mij weg te kwabben…” Werkte direct.

Crossfit vond ik ook direct leuk. Er werden veel grenzen verlegd. Ik had nooit gedacht dat ik als veertigplusser weer een handstand tegen de muur zou durven maken. En na een jaar kan ik bijna een echte toes-to-bar (ik heb heel lang gedacht dat dat iets met toast te maken had). Helaas kan ik nu na de operatie nog even niet meedoen. En nog nooit besefte ik me zo goed wat een heerlijke mentale uitlaatklep het fysieke trainen van je lichaam is als afgelopen weken. Ik mis het.

Deze week ging er een schilderij op weg naar een expositie. Het hing in de woonkamer en die witte lege plek heb ik direct opgevuld met het laatste werk dat ik maakte voor mijn afstuderen. Een knalblauwe sculptuur getiteld ‘Dit lichaam / Rennen, vol gaan’.

Kijkend naar dat knalblauwe werk op die smetteloos witte muur (het is wat opzichtig zo in de woonkamer), besef ik me dat dat heerlijke gevoel van die fysieke training precies is wat ik hier heb vastgelegd.

Nog even wat pure mentale training dus komende tijd (lees: geduld), en dan gaan we weer richting dat knalblauwe gevoel. Met een niet te missen blauwe reminder in de woonkamer.