Een grote bekentenis. Ik ga maar één keer per jaar naar de kapper. Elke keer neem ik me voor vaker te gaan. Vraag om een kapsel waarbij ik eerder terugkom. Maar blijkbaar is één keer per jaar gewoon mijn natuurlijke kapperritme.

Vandaag was het weer zover. En bij de kapper, daar hóór je dus dingen. Belangrijke dingen. Over een hele fijne haarborstel bijvoorbeeld. Die pijnloos borstelt. En waar je haar niet statisch van wordt. Mijn haar is inmiddels weer zo kort dat ik nauwelijks klitten kan krijgen, maar met Meike en Janne in mijn achterhoofd, en met het zomerzwemseizoen voor de boeg, klinkt die borstel als een wereldveranderend item. En daar heb je bekentenis twee. Ik nam hem mee.

Ik probeer hem thuis direct even uit op hun haar. Geen ‘Au! Je doet me pijn! Niet zo hard!’ dit keer. Maar een zuchtend ‘Oh… lekker!’

Kijk, hij kostte natuurlijk ook wel wat. Bijna net zoveel als mijn knipbeurt. Maar dat spaar ik dan komend jaar wel weer uit. Met maar één zo’n jaarlijkse knipbeurt.