Mijn levende wilgenhut begint mooi uit te lopen. Ik laat het enthousiast aan Meike en Janne zien. ‘En volgend jaar zijn er dan nog meer zijtakken die je erdoor kunt vlechten en dan over vijf jaar ofzo zit ‘ie echt helemaal dicht!’ vertel ik blij terwijl ik het helemaal voor me zie.

‘Oh. Maar dan vind ik hutten helemaal niet meer leuk,’ zegt Meike. ‘Hoezo?’ vraag ik vol onbegrip. ‘Je hoeft er niet in te spelen, je kan er ook lekker chillen! En ik vind het toch ook nog steeds heel leuk?!’

‘Ja. Jij bent raar.’