Ik houd ervan om rustig in alle stilte op te staan. In mijn eentje ontbijten. Even ontspannen in mijn eentje wakker worden onder de douche. Helaas was dat laatste vanmorgen geen momentje alleen. Al tandenpoetsend staan Meike en Janne hun kleding en haarstylen voor de komende dagen met me te bespreken. (Alsof ik daar verstand van heb. Of iets over te zeggen heb. Of ook maar een klein beetje invloed op heb.) Op goed geluk knik ik al douchend maar wat ja en nee. Hopend op nog een heel klein momentje eenzame stilte.

’s Middags komt Janne thuis van een feestje. Het is net voor-het-eten-scherm-tijd, dus ze kruipt direct op de bank met een tablet. Ik probeer nog iets los te krijgen, maar dat wordt niet gewaardeerd. ‘Wil je niet zoveel tegen me praten, dan moet ik hem steeds op pauze doen!’ zegt ze geïrriteerd.

Misschien moet ik ’s ochtends ook gewoon wat duidelijker zijn.