‘Mama, kun jij mijn gedachten lezen?’ vraagt Janne terwijl ze lekker onder een dekentje op de bank in het niets ligt te staren. ‘Euh, nee, dat zou ik wel willen,’ zeg ik. ‘Ja, ik ben bang dat mensen mijn gedachten kunnen lezen,’ zegt ze. ‘Nee, dat kan niet,’ stel ik haar gerust. ‘Gelukkig,’ zucht ze. ‘Want dat vind ik zo fijn. Dan kijk ik lekker een filmpje in mijn gedachten. Maar die wil ik liever voor mezelf houden.’

‘Willen jullie alsjeblieft niets tegen mij zeggen?!’ eist ze dan van iedereen in huis. ‘Want ik zit lekker diep in mijn gedachtes en dan heb ik geen zin om antwoord te geven!’

Ik ben nu wel diep nieuwsgierig. Dat snap je.